پائیز همیشه مرا بیاد بیمارانم می اندازد. بیمارانی که بر اثر شیمی درمانی مانند برگها زرد ورنگ پریده تر از روز قبل می شوند .آیا می توان به فردا امیدوار بود که ما سالم باشیم اصلا" هیچ تضمینی نیست، ممکن است این بیماری هر آن به سراغ هر کدام از ما بیاید پس چه بهتر هر یک ازما در وقت سلامتی قدر سلامتیمان رابدانیم و تا می توانیم در انجام کارهای خیر بر یکدیگر پیشی گیریم شاید که باعث به تعویق افتادن بیماری از ماوبستگانمان بشود. من خود شاهد هستم که یکی از افراد خیر کمک به بیماران سرطانی ایشان اوایل سال جاری دچار سرگیجه وعدم تعادل شدند ،که با آزمایشات وگرافیها معلوم شد که ایشان دچار تومور مغزی شدند که ریسک خطر عمل بالا بود سه ماه عمل ایشان عقب افتاد زیرا پزشکان از درصد عمل در بهبودی او مطمئن نبودند بالاخره عمل شد والان ایشان راه می رود و به زندگی عادی خود ادامه می دهد.که توفیق عمل بنظرم همه بدنبال دعاهای خیری است که در وقت سلامتی به افراد نیازمند کرده است.