<چرا خدا زندگی را طوری خلق کرده که بعضی از سلولهای بدن تخریب می شن؟ آیا نمی تونست زندگی انسانها را طوری خلق کنه که هیچوقت به بیماری و مریضی گرفتار نشن؟
این هم در نظر اول ایده خوبی به نظر می رسه مخصوصاً وقتی صحبت از بیماری جوانها و کودکان باشه . اما وقتی زندگی واقعیت می شه ،  همه انواع و اشکال زندگی نیز ممکن می شه ، حتی سلولهای بیمار. خیلی از بیماریها متعلق به گذشته است و با پیشرفت علم پزشکی درمان آن پیدا شده . به نظر می رسه  که انسان باید همراه با خدا برای از بین بردن مشکلات و دشواری های انسان تلاش کنه . بااینکه دردآوره  اما گاهی اوقات فشار و چالش و درد زندگیه که باعث میشه بیشترین تلاش خود را به کار گیریم.
بیماری و مریضی با همه بدی که دارند اما بخشی از انسانیت و مرگ و میر انسان هستن . خداوند قصد نداشته است که در این جهان به انسان عمر جاودانه بدهد.                                                                                                                             

 

 پذیرفتن اینکه خدا در همه دردها کنار ماست باعث می شه  که از تاریکی بیرون بیاییم.

و آخر اینکه خدا هر اشتباهی را درست می کند، هر قلب شکسته ای را ترمیم می کنه و هر دل خالی که به سمت او آمده را پر می کنه . "...خدا خودش با آنها خواهد بود. هر اشکی را از صورت ها می زدایه . مرگ دیگر وجود نخواهد داشت. درد و زجه و ناراحتی دیگر وجود نخواهد داشت."
آنکه گفت، "به خاطر همه آن چیزهایی که دیده ام، برای چیزهایی که ندیده ام به خدا اعتماد میکنم" حقیقتاً راست گفته .